Press "Enter" to skip to content

ការបណ្ដុះទម្លាប់អាននៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជា

សម្រាប់ប្រទេសកម្ពុជា អក្ខរកម្មត្រូវបានគេជឿថាជាសមាសធាតុសំខាន់បំផុតមួយសម្រាប់ការអភិវឌ្ឍន៍របស់ប្រទេស។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ការមានសមត្ថភាពក្នុងការអាននិងសរសេរតែឯងមិនគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ការលូតលាស់រុងរឿងនៅឡើយ។ ប្រជាជនកម្ពុជាត្រូវយកការអានធ្វើជាទម្លាប់។ ចំណង់ចំណូលចិត្តនេះអាចនាំឱ្យមានការអភិវឌ្ឍខ្លួនឯង ហើយវាអាចជួយដល់កំណើនសេដ្ឋកិច្ចនិងសង្គមរបស់ជាតិ។

រដ្ឋាភិបាលបានទទួលស្គាល់បញ្ហាអក្ខរកម្មនិងការអាន និងបានផ្តួចផ្តើមព្រឹត្តិការណ៍សង្គមដើម្បីលើកកម្ពស់ការយល់ដឹងនិងគូរយកចិត្តទុកដាក់ជាសាធារណៈដល់ការអាន ដូចជាទិវាអំណានអានជាតិ និងពិព័រណ៍សៀវភៅ។ កិច្ចប្រឹងប្រែងថ្មីៗបំផុតគឺទិវាអានជាតិកម្ពុជាទី 4 ដែលបានបញ្ចប់នៅខែមីនា ជាមួយអ្នកចូលរួមប្រហែល 68.000 នាក់។ ព្រឹត្តិការណ៍សហប្រតិបត្តិការចំនួន 3 ថ្ងៃរវាងក្រសួងអប់រំយុវជននិងកីឡា និងបណ្ណាល័យជាតិកម្ពុជាក្នុងគោលបំណងទាក់ទាញចំណាប់អារម្មណ៍របស់និស្សិតក្នុងការអាន។

គំនិតនេះគឺអស្ចារ្យ ប៉ុន្តែវាមិនមានប្រសិទ្ធភាពដោះស្រាយបញ្ហាឫសគល់នៃអត្រានៃការអានទាបរបស់ប្រជាជនកម្ពុជាឡើយ។

ដោយសង្កត់ធ្ងន់លើសារៈសំខាន់និងអត្ថប្រយោជន៍នៃការអាន ការយកចិត្តទុកដាក់តិចតួចត្រូវបានគេផ្តល់ឱ្យចំពោះអាកប្បកិរិយាផ្ទាល់ខ្លួនដែលជាទម្លាប់នៃការអាន ដែលអ្នកខ្លះជជែកតវ៉ាគឺមានប្រសិទ្ធភាពក្នុងការបង្កើនជំនាញអក្ខរកម្ម ជាពិសេសចំពោះកុមារ។ លើសពីនេះទៀត ខណៈពេលដែលអួតលើសេដ្ឋកិច្ចរីកចម្រើនលឿនបំផុតមួយក្នុងតំបន់អាស៊ីអាគ្នេយ៍ ប្រទេសកម្ពុជាត្រូវការធនធានមនុស្សយ៉ាងខ្លាំងដើម្បីទ្រទ្រង់កំណើននេះ។ ការអានគឺជាធាតុផ្សំសំខាន់មួយសម្រាប់ធនធានមនុស្ស ដើម្បីរីកចំរើនស្របតាមការអភិវឌ្ឍរយៈពេលយូររបស់ព្រះរាជាណាចក្រ។

វាគួរឱ្យកត់សម្គាល់ពីភាពខុសគ្នាច្បាស់លាស់រវាងការមានសមត្ថភាពក្នុងការអាន និងទទួលយកទម្លាប់នៃការអាន – ការពិតវាមានភាពខុសគ្នារវាងអក្ខរកម្មនិងការអានជារៀងរាល់ថ្ងៃ។ មិនថាពីសៀវភៅសិក្សាឬពីប្រលោមលោកអ្នកអាននឹងរៀនអ្វីថ្មី។ កុមារដែលយកការអានជាចំណង់ចំណូលចិត្តនឹងរកឃើញខ្លួនឯងកាន់តែមានសារៈសំខាន់ ដែលអាចគិតលឿន និងឆ្លាតជាងប្រៀបធៀបជាមួយអ្នកដែលមិនយកការអានជាទម្លាប់។ ចំណង់ចំណូលចិត្តនេះនឹងមានឥទ្ធិពលលើរបៀបដែលពួកគេគិត និងធ្វើឱ្យពួកគេមានភាពច្នៃប្រឌិតបន្ថែមទៀត។ វាក៏នឹងផ្តល់នូវព័ត៌មានថ្មីនិងការយល់ដឹងថ្មីៗដល់អ្នកអាន។

វប្បធម៌នៃការអានរបស់ប្រទេសនេះអាចឆ្លុះបញ្ចាំងពីប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់ប្រទេសកម្ពុជា។ នៅក្នុងបទសម្ភាសន៍ជាមួយ Sydney Review of Books នៅឆ្នាំ 2016 លោក សុខ ចាន់ផល ដែលជាអ្នកនិពន្ធខ្មែរដ៏ល្បីម្នាក់បានស្តីបន្ទោសរបបខ្មែរក្រហមចំពោះការធ្លាក់ចុះនៃអក្ខរកម្មខ្មែរ។ ការអប់រំត្រូវបានលុបចោល ខណៈសាលារៀននិងបណ្ណាល័យត្រូវបានបំផ្លាញ ហើយគ្រូត្រូវបានសម្លាប់។

អត្រាអក្ខរកម្មសម្រាប់មនុស្សពេញវ័យ យោងតាមការស្ទង់មតិសេដ្ឋកិច្ចសង្គមកម្ពុជាមានចំនួន 84,4 ភាគរយនៅក្នុងឆ្នាំ 2016 ដែលជាទិន្នន័យដ៏អស្ចារ្យនិងជោគជ័យសម្រាប់ប្រទេសកំពុងអភិវឌ្ឍដូចជាកម្ពុជាជាដើម។ នៅខាងផ្នែកផ្គត់ផ្គង់ ក្រសួងព័ត៌មានបានរាយការណ៍កាលពីឆ្នាំមុនថាមានរោងពុម្ពបោះពុម្ពប្រមាណជា 138 នៅក្នុងប្រទេស។ ទោះយ៉ាងណាក៏ដោយ មិនមានស្ថិតិស្តីពីអំណាននៅកម្ពុជាពិតប្រាកដនោះទេ។ យើងមិនដឹងថាមានសៀវភៅប៉ុន្មានដែលកម្ពុជាអានជាមធ្យមក្នុងមួយឆ្នាំ ឬប៉ុន្មាននាទីដែលពួកគេចំណាយលើការអាននោះទេ។

ប្រជាជនកម្ពុជាវ័យក្មេងភាគច្រើនបានអានដោយសារកាតព្វកិច្ចសិក្សារបស់ពួកគេ។ ពួកគេមាននិន្នាការអាន តែប្រសិនបើវាត្រូវបានផ្ដល់ដោយគ្រូបង្រៀនឬដើម្បីត្រៀមសម្រាប់ការប្រឡង។ និស្សិតតិចតួចនៅវិទ្យាស្ថានភាសាបរទេសបាននិយាយថា មានមនុស្សតិចណាស់ដែលអាចអាននៅពេលទំនេរឬទម្លាប់បាន។ ម្នាក់ក្នុងចំនោមពួកគេបានប្រាប់ខ្ញុំថា: “ខ្ញុំរកឃើញការអានអផ្សុកនិងមិនមានការតាំងចិត្តអាន។ ផ្ទុយទៅវិញ ខ្ញុំនឹងឃើញខ្លួនឯងនៅលើប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយសង្គម ឬលេងហ្គេមដើម្បីសម្លាប់ពេលវេលា»។

ពួកគេនិយាយថា ពួកគេធំឡើងនៅក្នុងបរិស្ថានដែលមិនលើកទឹកចិត្តឱ្យសិស្សអាន។ អ្វីដែលពួកគេបានធ្វើគឺចងចាំនូវមេរៀនដែលគ្រូត្រូវបានចាត់តាំង ដែលធ្វើឱ្យសិស្សមិនសប្បាយចិត្តក្នុងការអាន។

នៅក្នុងអត្ថបទខាងលើនេះ ដែលត្រូវបានចេញផ្សាយដោយ Sydney Review of Books លោកម៉ក់ សុង អ្នកនិពន្ធដ៏ល្បីល្បាញមួយទៀតរបស់កម្ពុជាបានមានប្រសាសន៍ថា “ប្រជាជនកម្ពុជាមិនចូលចិត្តអានសៀវភៅទេ។ ជាពិសេសយុវវ័យ ពួកគេចំណាយពេលរបស់ពួកគេជាមួយប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយសង្គម ។ ដូច្នេះខ្ញុំមិនបោះពុម្ពសៀវភៅថ្មីទេ “។

ដើម្បីជំរុញនិងលើកទឹកចិត្តចំណាប់អារម្មណ៍របស់ប្រជាជនក្នុងការអាន វាជាការសំខាន់ណាស់ដែលត្រូវចាប់ផ្តើមពីដំណាក់កាលដំបូងនៃជីវិត។ ឪពុកម្តាយគួរតែជាគំរូល្អដើម្បីជម្រុញកូនរបស់ពួកគេ។ កុមារនឹងចម្លងតាមអ្វីដែលពួកគេបានឃើញ។ ប្រសិនបើមាតាបិតាចូលចិត្តអាន វាមានឱកាសកាន់តែច្រើនដែលកុមារនឹងទទួលយកការអានជាទម្លាប់ផងដែរ។ លើសពីនេះទៀត ឧបករណ៍អេឡិចត្រូនិចអាចជួយបង្កើនចំណាប់អារម្មណ៍របស់កុមារ។ មាតាបិតាអាចរកប្រធានបទដ៏រីករាយនិងទាក់ទាញសម្រាប់កូន ៗ របស់ពួកគេអានពីឧបករណ៍អេឡិចត្រូនិច ហើយផ្តល់រង្វាន់ដល់ពួកគេតាមរយៈវីដេអូកម្សាន្តនៅពេលដែលពួកគេបានបំពេញការងារ។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏វាក៏អាចជាផលវិបាកដោយអចេតនានៃការប្រើឧបករណ៍អេឡិចត្រូនិចនៅពេលកុមារអាចញៀនមើលវីដេអូនៅលើពួកគេច្រើនជាងការអាន។

ការអានគួរតែត្រូវបានដឹងថាជាទម្លាប់ មិនមែនជាកាតព្វកិច្ចទេ។ នៅពេលដែលកុមារចាត់ទុកវាជាល្បែងកំសាន្ត ពួកគេនឹងមិនដែលធុញទ្រាន់ទេ ហើយពួកគេនឹងមានបំណងចង់អានបន្ថែមទៀត។ ការលើកទឹកចិត្តដើម្បីស្វែងយល់ មានឆន្ទៈចង់ដឹង ចង់ឃើញ ចំណង់ចង់រៀនអ្វីថ្មី គួរតែជាអ្វីដែលជំរុញឱ្យពួកគេអាន។

លើសពីនេះទៀត យើងមិនគួរបំភ្លេចតួនាទីដ៏គួរឱ្យកត់សម្គាល់របស់អ្នកនិពន្ធ និងអ្នកនិពន្ធដែលមានផលប៉ះពាល់យ៉ាងខ្លាំងទៅលើអាកប្បកិរិយានៃការអាន ក៏ដូចជាការផ្សព្វផ្សាយអក្សរសិល្ប៍ខ្មែរ។ រដ្ឋាភិបាលគួរកោតសរសើរការងាររបស់អ្នកនិពន្ធ និងផ្តល់តម្លៃដល់ឋានៈរបស់ពួកគេនៅក្នុងសង្គម។ នេះនឹងផ្តល់នូវការលើកទឹកចិត្តដ៏អស្ចារ្យ និងលើកទឹកចិត្តឱ្យមានមនុស្សកាន់តែច្រើនចូលរួមនៅក្នុងឧស្សាហកម្មសរសេរនៅកម្ពុជា។ ជាមួយនឹងការប្រកួតប្រជែងខ្ពស់ យើងនឹងឃើញមាតិកាដែលគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍បន្ថែមទៀតដែលមានលក្ខណៈដើមនិងប្រកបដោយការច្នៃប្រឌិតដែលផ្តល់ជូនអ្នកអាននូវជម្រើសដ៏សំបូរបែបដើម្បីជ្រើសរើស។

ដើម្បីឆ្ពោះទៅមុខ យុវវ័យនិងកុមារកម្ពុជាត្រូវមានគំនិតសមស្របសម្រាប់ការអាន ព្រោះវានឹងជួយឱ្យអក្សរសិល្ប៍ខ្មែររីកចម្រើនហើយក្នុងរយៈពេលយូរ រួមចំណែកដល់ការរីកចម្រើនរបស់ជាតិរួមទាំងសេដ្ឋកិច្ច។

អ្នកនិពន្ធ៖ BAN CHANPHALLA

ប្រែសម្រួលពី៖ https://www.asiatimes.com/2019/05/opinion/cultivating-the-reading-habit-in-cambodia/


ពាណិជ្ជកម្ម៖
© MMXIX . ធ្វើនៅកម្ពុជា . ដោយ៖ kokitree